قانون سیستمهای پشتیبان: خروج از تله شکنندگی
در مهندسی و مدیریت بحران، اصلی حیاتی به نام (افزونگی یا سیستم پشتیبان) وجود دارد. به زبان ساده: هیچ سیستم مهمی نباید فقط به یک منبع وابسته باشد.بیمارستانها ژنراتور برق اضطراری دارند، هواپیماها سیستمهای هدایت موازی دارند و سرورهای اطلاعاتی، بکآپهای چندگانه. چرا؟ تا در صورت از کار افتادن منبع اصلی، کل سیستم دچار فروپاشی نشود. مفهومی که در مهندسی به جلوگیری از «نقطه شکست» معروف است.
اما در زندگی شخصی چطور؟بسیاری از ما زندگیمان را روی لبه شکنندگی بنا کردهایم، بدون آنکه متوجه باشیم:
اگر تنها منبع درآمد شما شغل فعلیتان است.
اگر تنها مهارت شما محدود به نرمافزار یا دانشی است که به سرعت در حال تغییر است.
اگر تمام نیازهای اجتماعی، دوستی و مشورتی خود را صرفاً از یک نفر یا یک حلقه بسیار کوچک میگیرید.
شما سیستم پشتیبان ندارید و با اولین شوک (تعدیل نیرو، تغییرات بازار، یا قطع یک رابطه)، کل سیستم زندگیتان فلج میشود.
چگونهدر زندگی سیستمپشتیبانبسازیم؟۱. مهارتهای جانبی:در کنار تخصص اصلی، حداقل یک مهارت متفاوت یاد بگیرید که در روز مبادا بتواند گرهگشا باشد.۲. تنوع شبکهسازی:دایره ارتباطات خود را گسترش دهید. آشنایی با افرادی خارج از صنف کاری یا حلقه دوستان فعلی، گزینهها و حمایتهای جدیدی در مواقع بحران ایجاد میکند.۳. تنوع منابع:ایجاد یک منبع درآمد جانبی (هرچند کوچک) یا داشتن یک صندوق اضطراری، همان ژنراتور برق شما در روزهای قطعی است.
داشتن سیستم پشتیبان نشانه بدبینی نیست؛ بلکه یک استراتژی هوشمندانه برای حفظ تعادل و آرامش در دنیایی پر از متغیرهای پیشبینینشده است.
دانشگاه علوم پزشکی ایران
دپارتمان سلامت در بلایا و فوریت ها
دیدگاه خود را بنویسید